یکی را دوست می دارم،
ولی افسوس،او هرگز نمی داند.
نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاه من که
                                                                                او را دوست می دارم.
ولی افسوس
او هرگز نگاهم را نمی خواند.
به برگ گل نوشتم من که،
                                                                                او را دوست می دارم.
ولی افسوس
او برگ گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند.
به مهتاب گفتم ای مهتاب،
سر راهت به کوی او سلام من رسان و گو که
                                                                                او را دوست می دارم.
ولی افسوس
یکی ابر سیه آمد زره روی ماه تابان را بپوشانید.
صبا را دیدم و گفتم،صبا دستم به دامانت،
بگو از من به دلدارم که
                                                                               او را دوست می دارم.
ولی افسوس
نه ابر تیره برقی جست و قاصد را میان ره بسوزانید.
کنون وامانده از هرجا دگر با خود کنم نجوا،
یکی را دوست می دارم،
ولی افسوس
                                                                               او هرگز نمی داند!!!


حال اینست درد من!با که سخن گویم ازین درد کهن؟!تو می گویی که کیست این مرد با من ناآشنا؟